Kurk-en-zo-voort: De "Onmogelijke" kurketrekker
Het volgende artikel uit het Eindhovens Dagblad dec 2001 is ons uit het hart geschreven, omdat ook wij er geweldig instonken met het kopen en verkopen van een kurkentrekker met namen zoals Rabbit Corkscrew, Andreoli Quick Pull; Korks Crew; Pino Vino, Trulever en Leverpull.
Het zijn die zogenoemde supermoderne kurkentrekkers met een of twee grepen die met een beweging van boven naar beneden de spiraal in de kurk drijven. Tenminste als het een kurk van goede conditie is en voldoende vast geplakt zit aan de flessenhals. Anders is het bijna onmogelijk met dit toestel de kurk uit de fles te halen.
Design Hans Alsbeek Eindh.Dagblad oct.20)
Vorig jaar kocht ik voor mijn vrouw een kurkentrekker. Niet zo maar eentje, vanzelfsprekend, maar een mooie, dure uit zo'n designwinkeltje.
Zij blij. Ik niet. Want bij elke fles wijn vervloek ik het ding. Het is net een filmster: ziet er geweldig uit maar werken ho maar.
Typisch een voorbeeld van design om het design. En ik stink er met beide voeten weer eens in. Want voor het ontkurken van een avondje gezelligheid kun natuurlijk veel beter een ouderwetse, degelijke kelneropener gebruiken. Want dat is de bouwvakker onder de kurkentrekkers: ziet er niet uit maar werkt als de beste.
Soms kun je op een afstand al zien dat het design om het design is. Neem bijvoorbeeld de beroemde rood-blauwe stoel van Rietveld. Een geniaal mooie constructie van twee planken en wat latten maar zelfs Stevie Wonder ziet dat je er nog geen vijf minuten fatsoenlijk in kunt zitten. Da's echt een stoel waar je een houten kont van krijgt.
Maar soms zie je het gebruiksongemak - net als bij mijn kurkentrekker - er op het eerste oog niet aan af. De beroemde ontwerper Philip Starck bijvoor beeld heeft voor Alessi een prachtige ontworpen. Geen elektrisch ding maar een variant op het aloude bakje waarop je de sinaasappels uitwringt. Starck maakte er een waar kunstwerk van: een glimmende spin die hoog op zijn poten staat. Zo mooi dat je hem meteen meeneemt. Maar doe het niet want ook dit is design om het design.
Het is net een brandweerman: spuit alle kanten op behalve de goeie.
In Den Bosch kunnen ze over dit onderwerp ook meepraten. Daar staat de stad vol met designfietsenrekken, die geen fietsenrekken zijn.
Meer een reuzen-bordenrek van rvs waar je de fiets in moet parkeren. Prachtig om te zien maar er passen nauwelijks fietsen in. En de karretjes die er staan, vallen meteen weer om. Kortom, ondingen.
Maar ja, ontwerpster Beth Gali, vond die rekken het beste passen in haar stadsmetamorfose. En nu kan de gemeente die dure krengen gaan vervangen door echte fietsenrekken. Beth Gali, net een gemeenteambtenaar: kost klauwen met geld en je schiet er niks mee op.
Nee, het ware design combineert schoonheid met gebruiksgemak. Een mooi voorbeeld daarvan, ook recent in het nieuws, is de beroemde beugelfles van Grolsch. Een ikoon van pure schoonheid die - helaas - ook moet geloven aan de moderniseringsdrang: de porseleinen dop wordt namelijk vervangen door een kunststof exemplaar.
Zou beter zijn voor de kwaliteit van de glasrecycling zegt Grolsch maar dat begrijp ik niet helemaal. Het gaat toch om statiegeldflessen? En kunststof doppen moet je toch ook tussen de afgekeurde flessen plukken?
Maar goed, het goede nieuws is dat aan het eigenlijke ontwerp, al meer als 100 Jaar oud, verder niks verandert. Hoeft ook niet want een slimmere combinatie van fles en dop is nauwelijks denkbaar. En gelukkig is, naar het schijnt, ook het karakteristieke plop-geluid hetzelfde gebleven. Is ook een element van goed design: een emotie losmaken die je amper in woorden kunt vangen. Voor zo'n bierfles heb je gelukkig ook geen opener nodig.
™De Weinschenker204