Pauselijke wijn: Châteauneuf-du-Pape
De met afstand bekendste, beste en meest gerenommeerde individuele appellation van het Rhône dal is Châteauneuf-du-Pape.
Deze appellation beslaat met meer dan 3000 ha wijnbouwoppervlak slechts vijf gemeenten, Châteauneuf, Courthézon, Bédarrides, Orange en Sorgues.
Er worden hier overwegend blauwe druivenvariteiten gecultiveerd.
Waar in 121 voor Christus de slag tussen de Romeinen onder Quintus Fabius Maximus en de keltische Allobrogen plaats had, vestigden zich in 1157 de tempeliers, die de plaats Castrum Novum doopten.
Op deze plek liet paus Johannes XXII rond 1323 een kasteel bouwen, dat voornamelijk als zomerresidentie diende.
Zijn huidige naam kreeg Châteauneuf echter pas in de 19e eeuw. De faam van deze appellation is van jongere datum, want nog tot de Tweede Wereldoorlog werd een groot deel van de wijnen in Bourgondië verkocht.
De van veraf zichtbare rotsheuvel met zijn klei- zandgronden, wordt omgeven door een vlakte, die bedekt is met roodachtige ronde kiezels, een overblijfsel van de Rhônegletsjer.
Ook bezit het gebied zand- en leemgronden en de versnippering van het wijngaardbezit van de meeste domeinen over verschillende bodemsoorten heeft tot gevolg dat een groot deel van de cuvées uit de wijnen van de meest verschillende terroirs versneden worden, wat voor evenwichtigheid zorgt en gelijktijdig helpt het risico van rijping op de wijngaard te verminderen.
In totaal zijn dertien druivenvariteiten toegestaan, waarvan tegenwoordig vooral de Grenache, Cinsault, Mourvèdre, Syrah, Muscardin, Counoise, Clairette en Bourboulenc gebruikt worden.
Vele topproducenten houden de Grenache voor de meest complexe variëteit, terwijl de in de jeugd harde en naar reductie neigende Mourvèdre de wijn oud kan laten worden.
In de laatste jaren werd in ruime mate echter Syrah geplant, die echter in het warme, zuidelijke klimaat bij lange na niet de finesse en complexiteit toont als aan de noordelijk Rhône.
Ook de wijnbereiding is de laatste decennia veranderd.
Terwijl de rode wijnen vroeger twee of drie maanden op de pulp bleven en vijf tot tien jaar in het vat rijpten, wordt nu met de standtijden van maximaal twee weken en een hoogstens tweejarige bereiding in het vat gewerkt.
Ook maceration carbonique is geprobeerd, maar dat heeft bij een wijn, waarvan de kenmerken kracht en dichtheid zijn, weinig zin.
™De Weinschenker0104