Miguel Torres jr. mag rustig een zondagskind worden genoemd. Geboren in een van Spanjes voornaamste wijnfamilies, het succesvolle Torres. Studeerde communicatie, een zeer belangrijk element in het aan de man brengen van de wijn. Het eerste deel van zijn carrière in het familiebedrijf bracht hem de verantwoordelijkheid over het legendarische Jean León. Het bedrijf werd door Miguel Torres sr. in 1994 overgenomen van diens vriend Jean León. Een leven van drank en stevig roken eiste zijn tol toen Jean León vernam dat hij wegens keelkanker nog maar kort te leven had. Hij kocht een zeilboot, om de laatste jaren van zijn leven (hij overleed in 1996) op zee door te brengen. Enige voorwaarde bij de overname was het behoud van de naam Jean León. Dus op de flessen vinden we geen enkele verwijzing naar Torres, hoe klein ook. In 2000, op 25-jarige leeftijd, werd de jonge Miguel verantwoordelijk voor dit dochterbedrijf, met als opdracht de legende verder op te poetsen. Hij werkt samen met de wijnmaker die Jean León groot maakte en die van zijn baas carte blanche had, Jaume Rovira. Samen moeten zij de nodige moderniseringen doorvoeren. Alles in overleg Was dat niet moeilijk, als jonge manager en zoon van de familie komen vertellen hoe het anders moest? Miquel: "Dat valt wel mee. Uiteraard doe je dat niet als een soort patriarch, maar in overleg. Ik kan nog veel leren van Jaume, die alle kneepjes van het vak kent. Als hij iets vindt, heeft hij vaak gewoon gelijk, en dan moet ik naar hem luisteren." Over zijn eigen rol is hij terughoudend, maar zijn invloed valt moeilijk te ontkennen. MET JEAN LEÓN WILLEN WE UITBREIDEN, MAAR WÉL KWALITEIT HANDHAVEN' "Uiteindelijk ben ik verantwoordelijk voor de stijl van de wijnen, het maken van de blends. Mijn streven is er op gericht de wijnen zachter en voller te maken, met minder houtinvloed. Het Amerikaanse eiken is Frans geworden, de toasting van het hout van hard veranderd in medium. Meer accent op het fruit, zachtere tannines, meer souplesse in de wijnen, iets meer body." Wordt de stijl op een gegeven moment niet té internationaal? Miquel vindt van niet. "De wijnen houden de specifieke stijl van de streek, iets stevigs, er zijn nog steeds tannines en daarnaast een heel specifieke kruidigheid, bosgeuren, tijm. Er is ons juist alles aan gelegen de legende te koesteren. Jean León is een grote naam in Spanje. Synoniem met de eerste grote Cabernet Sauvignon van Spanje. We hebben in 2002 een bezoekerscentrum neergezet, dat het op drie na meest bezochte van de streek is, na Torres, Freixenet en Codorniu. Je betaalt 5,- euro om binnen te komen, als een drempel, om het niveau van de bezoekers hoog te houden. Binnen kun je proeven, maar er is ook een museum., je kunt films kijken, het is een totaalbelevenis. Toch 40 jaar geschiedenis." Niet groter, maar beter "We hebben niet de bedoeling uit te breiden, maar de kwaliteit te handhaven. Veertigduizend flessen is genoeg voor een boutique-winery. We willen de oude cabernets en chardonnays, nu 42 jaar geleden geplant, zoveel mogelijk behouden, en dat is al een hele klus. Maar ze leveren fantastische wijnen op en zijn moeilijk te vervangen. Daarnaast werken we met nieuwe druiven, voor de optimale blends. Ik ben een voorstander van het maken van mooie blends, die elk jaar anders kunnen zijn, afhankelijk van de kwaliteit van de druiven, die van jaar tot jaar verschilt. Wat carinena geeft de Syrah kleur en tannines. Wat parellada en een scheut gewürztraminer geven de Muscat frisheid en geurigheid. Zo proberen we elk jaar weer wijnen te maken met een eigen karakter." Investeringen elders Maar even terug naar Torres. Hoewel de focus ligt op de familieactiviteiten in Catalunya, onder de naam Torres, zijn er de laatste jaren toch investeringen gedaan in andere streken, zoals Toro en Ribera del Duero. Maar de vraag is wat een solide bedrijf als Torres te zoeken heeft in streken die door wild-west-achtige investeringen en grootschalige jonge aanplant van druivenstokken het gevaar lopen af te glijden in kwaliteit en prijs? Miquel: "Veel investeerders onderschatten de consequenties van het opzetten en runnen van een wijnbedrijf. In populaire DO's is het een speeltje van rijke mensen, maar op een gegeven moment liggen hun kelders vol onverkochte wijn. Veel van deze nieuwe wijnbedrijven zullen snel weer het loodje leggen. Wijn is een project voor de lange termijn. Wij doen aan wijnbouw sinds 1870. Het duurt jaren voor je de investering in een wijngaard echt terugverdient, misschien wel een generatie. Wij menen hierin succesvol te kunnen zijn. Onze wijn uit Ribera del Duero komt in juni op de markt. Priorato is gepland voor 2007." Concurrentie is enorm De internationale concurrentie is enorm. Grote wijnconcerns kopen tegenwoordig hun distributie. Hoe gaat Torres zich hierin staande houden? "We hebben aandelen in onze distributeurs in het Verenigd Koninkrijk en in Mexico. In Zweden en in China hebben we een eigen distributiebedrijf. Zo wapenen we ons tegen dit soort praktijken. Export is onze focus. Afgelopen jaar werd een stijging van 11% gerealiseerd, terwijl de Spaanse verkopen stabiel bleven. De wijnen staan in de traditionele wijnhandel en in de restaurants, het grootwinkelbedrijf is niet ons kanaal. Bag-in-box doet het goed in Zweden, maar dat past niet bij ons imago, zelfs niet voor de wat gewonere Sangre de Toro of de Vina Sol. Ons merk wordt gezien als een kwaliteitsgarantie. Jonge Spanjaarden associëren Torres met een goede wijn voor een goede prijs. Ze weten niet eens dat het een wijn is uit de Penedès. Ons merk, Torres, is belangrijker dan de DO, de officiële herkomstbenaming. Maar laten we eerlijk zijn. Wat voor garantie kan een wijndrinker ontlenen aan een bekende naam als Bordeaux of Rioja? In Spanje zelf steken we veel inspanning in educatie. We hebben in zes verschillende steden wijnproefcentra, waar de wijncursussen veelal volgeboekt zijn. Jongeren zijn open-minded, willen graag iets leren. Daar maken we graag gebruik van." De kracht van Torres Sinds vorig jaar is de jonge Miguel ook belast met de marketing en communicatie van Torres. "De kracht van Torres is dat het een familiebedrijf is. Van alle verdiensten wordt 95% weer in het bedrijf geïnvesteerd. We hoeven geen aandeelhouders te plezieren of veel te verdienen, zoals bij een aan de beurs genoteerd bedrijf. Daar gaat winst vóór het maken van kwaliteitswijnen, zoals we hebben kunnen zien." "Mijn vader moet ook wel eens afgestopt worden. Wijn blijft voor hem niet alleen business, maar toch ook passie. Als hij komt met een idee voor een nieuwe wijn, dan roepen we wel eens maar hoe en waar wil je die in godsnaam verkopen?" Dan moet hij toegeven dat hij daar nog niet zo een-twee-drie over nagedacht heeft. Maar mijn vader en mijn zus Mireia denken veel na over nieuwe wijnen en zijn daarin heel creatief. Kijk naar Viña Sol. Toen die wijn op de markt kwam, waren er in Spanje nog helemaal geen fruitige witte droge wijnen beschikbaar." Opvolging? In Frankrijk is het zeer problematisch wijnbedrijven in de familie te houden. De waardestijging van de wijngaarden in combinatie met hoge successierechten maken het vrijwel onmogelijk dat de volgende generatie een bedrijf probleemloos kan voortzetten. Hoe gaat dat in Spanje, bijvoorbeeld met Torres straks? Miquel: "In Spanje ligt dat volkomen anders. Daar hoef je geen hoge successierechten te betalen als je een bedrijf in de familie houdt. Daarmee kunnen wij (Miguel jr. en zuster Mireia ) het bedrijf straks soepel overnemen. We zijn opgegroeid met de wijn en het bedrijf dat je voorbestemd bent om er mee door te gaan." Het lijkt er in elk geval niet op dat vader Miguel sr. ooit zou hebben verwacht dat zijn zoon iets anders zou gaan doen... Nou ja, dat zou je ook niet graag willen met een zoon als Miguel jr.. Jean León, Hoewel Jean León stierf als Amerikaans staatsburger, was hij voor de Spanjaarden een onvervalste nationale held. Zijn oorspronkelijke naam was Ceferino Carrión Als jongen uit een arm Baskisch gezin trok hij kort na de oorlog naar de Verenigde Staten om zijn geluk te beproeven. Door zich aan te melden als vrijwilliger voor Korea wist hij een Amerikaans paspoort te verwerven. Hij vestigde zich in Hollywood, aangetrokken door de glamour van de filmindustrie. Samen met James Dean vatte hij het plan op een restaurant te ope- nen, maar de befaamde acteur overleed voor de zaak zijn deuren kon openen. Maar Jean León zette door en zijn restaurant, La Scala, werd hét succesnummer van Beverly Hills, met vele filmsterren als vaste gasten. Hij was een van de laatsten die Marilyn Monroe in levende lijve aanschouwden, toen zij hem op de avond voor haar dood eten aan huis liet brengen. Hoewel hij er van overtuigd was dat ze niet alleen was, is de zaak om politieke redenen nooit helemaal uitgezocht. Maar voor zijn restaurant kon hij geen Spaanse wijnen serveren naar zijn zin. Reden om in Spanje te gaan zoeken naar een plek voor een eigen wijngaard en eigen wijnen. In de Penedès vond hij de plek van zijn dromen. Hij plantte er Franse druiven, de eerste Spaanse chardonnay en cabernet sauvignon, druiven die aan de basis stonden van het nu al legendarische Jean León. De stekjes werden illegaal het land in gesmokkeld, en mochten officieel helemaal niet geplant worden. De wijnen werden echter snel zeer populair en groeiden uit tot ware iconen. De 'Spanish dream' van Jean León was compleet. Wijnen ´03 Muscat Terrasola 14.5 pt aangenaam muscaat, met wat vroeg geoogste parellada voor de frisheid; mineralen, sappig, druivig, mooi droog, een bitter na ´02 Chardonnay ´Vinya Gigi´ 15.5 pt gemaakt met stokken die in de franco-tijd werden gesmokkeld vanuit frankrijk ´02 Terrasola Syrah 15.5 pt 17% Cariniena voor kleur en tannines; moeilijk jaar, maar toch een goede wijn, een rijpe geur, kruiden, zwoelheid, zacht en fijn, iets minder diep, maar mooi fruit en sap, wat tannines, jong drinken ´99 Cabernet Sauvignon 'Page' Reserva 15.5 pt dit is in stijl veranderd, zachter dan voorheen, waarbij de bakens al zijn verzet sinds 1996, met minder tannines; niettemin goed cabernet, cassis, zoet fruit, een elegante en rijpe stijl. ´00 Pago Zemis 15 pt slechts 3000 flessen; 1e jaar van deze nieuwe wijn, een bordeaux blend; de nieuwe stijl ook: zacht, krachtig, veel body, maar niet veel harde tannines; wel een lekkere wijn, mooi hout, structuur, fruit en sap, rijk en rijp, benaderbaar, romig. ´96 Cabernet Sauvignon Gran Reserva 17 pt dit is de klassieker, hier wordt ook niet aan gemorreld, mooi jong en krachtig, prachtig cassis, groots en breed, met goede tannines, een mooie balans, reserve en klasse. Alle wijnen ook bij De Weinschenker Telefonisch informeren betreffende leverbare oogstjaren en prijzen

™DeWeinschenker2004