Britten en Franse wijn
of hoe kan de Franse wijntoestand beter beschreven worden?
Groot-Brittannië mag dan bekend staan als het land van slappe thee en lauw bier, maar dat is net zo’n schromelijke overdrijving als dat in Nederland iedereen klompen zou dragen.
Net zo goed kan men zeggen dat de Britten een volk van wijndrinkers zijn. Men zit er dan niet eens zover naast.
Groot-Brittannië, is in ieder geval de grootste wijnimporteur ter wereld, en hoewel de consumptie per hoofd van de bevolking het natuurlijk lang niet haalt bij die van wijnproducerende landen als bijvoorbeeld Frankrijk, ligt zij met zo'n 14 liter per persoon per jaar toch iets hoger dan in bijvoorbeeld Nederland.
De Engelse wijndrinker neemt - in tegenstelling tot die in Nederland - geen genoegen met zuur bocht.
Dat blijkt meteen al in de supermarkten waar niet alleen de keus veel groter is dan in Nederland, maar waar ook nauwelijks goedkope hoofdpijnwijnen te koop zijn.
Een 'huiswijn’ van 2,95 euro, zoals de Albert Heijn die heeft, is bij de leidende Britse supermarktketens Tesco, Sainsbury's en ASDA ondenkbaar.
Het allergoedkoopste wijntje is er al gauw 5 euro, én terwijl in Nederland de keus in het segment tussen 3 euro en 5 euro groot is, krijgt men in Engeland pas boven de 6,50 euro een ruime sortering. En dat is niet een kwestie van hogere Britse accijnzen, de Brit hecht gewoon meer aan kwaliteit.
Ook in de cafés is dat te merken. Azijnzuur bocht dat in een Nederlands café maar al te vaak wordt verkocht als huiswijn, komt men in de Britse pubs slechts zeer sporadisch tegen.
Een glas wijn kost hier weliswaar al gauw 4,5 a 5 euro, maar het is dan ook inderdaad goed drinkbare wijn.
Voor de wijndrinkende amateur is er in Engeland bovendien nog een handige voorziening die in Nederland ontbreekt en dat is Superplonk. Superplonk is een elk jaar opnieuw verschijnend boek (en tegenwoordig, ook op internet www.superplonk.co.uk) met beoordelingen van alle wijnen die er dat jaar in Britse supermarkten en slijterijen te koop zijn. Gerangschikt naar prijs, land en supermarkt/slijterij, blijkt het een onmisbare vraagbaak.
Weliswaar verschillen smaken, maar als Superplonk schrijft dat 17 euro voor een Sancerre Seduction Vieilles Vignes uit 1998 pure afzetterij is, dan kan men die fles maar beter laten staan. Over Franse wijnen gesproken.
Ooit waren de Fransen met een marktaandeel van meer dan 50 procent heer en meester in Groot-Brittannië. Maar de afgelopen tien jaar is dat cijfer met een dramatische snelheid gekelderd tot amper twintig procent vorig jaar.
Oorzaak is natuurlijk de grote hoeveelheid kaf die er in Frankrijk tussen het koren bleek te zitten, en waardoor de Britten op grote schaal zijn overgestapt op vooral Australische maar ook Californische en Zuid-Amerikaanse wijnen.
Superplonk schrijft bijvoorbeeld: „Koop geen Bordeaux, Bourgondië of Champagne zonder grondige kennis van individuele producenten".
De kans is namelijk te groot dat men voor de helft van de prijs een veel lekkerder wijntje uit pakbeet Chili of Portugal op de kop tikt.
Weliswaar hebben producenten uit met name Rouissillon, Languedoc en de zuidelijke Rhône zich schrap gezet - van daaruit worden over het algemeen lekkere wijnen tegen betaalbare prijzen naar Groot-Brittannië geëxporteerd -, maar de goede naam van Frankrijk ligt in duigen.
Wijnhandel Victoria bij ons om de hoek had kort geleden een lekker Frans wijntje in de aanbieding: drie flessen voor tien pond (16,5 euro).
Na een week waren er slechts enkele van verkocht.
Ik raak ze aan de straatstenen niet kwijt. De mensen denken: een Franse wijn. Dat vertrouw ik niet, aldus de uitbater
™De Weinschenker1003