Oude wijnen van twee Belgische bottelaars:
een unieke proeverij
Trefwoorden: Bordeaux Brussel Chateau Cos d'Estournel chateaubotteling liqueur d'expédition Maison Lafite Nationale Wijnweek négociant Oostende Paul Herman Robbers en Van den Hoogen scheutje port
Een van de allerleukste initiatieven tijdens de laatste Nationale Wijnweek kwam van Paul Herman. De eigenaar van de gelijknamige wijnhandel uit het Zeeuwse Axel organiseerde een megaproeverij van oude wijnen, afkomstig van twee gereputeerde Belgische bottelaars. Al tijden van tevoren stonden de regels voor deze bijzondere proeverij in de agenda van de Nationale Wijnweek aangekondigd: Vanaf half elf op de maandagochtend van die week kon iedereen zich voor de proeverij inschrijven. Uiteindelijk zouden naast maximaal 5 sommeliers van, een Belgisch of Nederlands restaurant en 2 journalisten van een bekend wijn- of culinair tijdschrift uit dezelfde twee landen ook 2 wijnliefhebbers uit België of Nederland hiervoor worden uitgenodigd. U had er dus ook bij kunnen zijn...*1
Verschillende bottelingen De serie wijnen die op het programma stond zal ongetwijfeld elke rechtgeaarde wijnliefhebber doen watertanden en duizelen tegelijk. Veel van de wijnen waren geen châteaubottelingen, maar bottelingen van Maison Lafite in Brussel en Van der Meulen in Oostende.
Tot en met het eind van de jaren zestig van de vorige eeuw was het namelijk heel normaal dat zelfs de absolute topchateaux in Bordeaux een deel van de oogst en vrac verkochten aan diverse handelaren, die daarna voor de verdere opvoeding en botteling zorgden. Een botteling van een negociant hoefde in die tijd ook zeker niet minder te zijn dan een chateaubotteling.
Zo proefde ik ooit een chateaubotteling van Chateau Cos d'Estournel uit 1962 naast een botteling van deze wijn uit hetzelfde jaar, afkomstig van een Engelse handelaar, waarbij de laatste absoluut mijn voorkeur genoot. Wel was het natuurlijk zo dat de gevoelsmatige garantie dat de fles ook daadwerkelijk de wijn bevat die op het etiket staat vermeld, bij een botteling van een négociant altijd wat minder was dan bij een originele chateaubotteling.*2
Je wist nu eenmaal niet precies wat er in de kelders van de handelaar allemaal gebeurde en sommige handelaren namen het nu eenmaal wat minder nauw dan andere. Regelmatige kopers van oude wijnen op de veiling weten -door ervaring wijs geworden!- in de regel precies wie in het verleden de goede en de minder goede bottelaars waren.
Sinds jaar en dag genieten de wijnen van Van der Meulen uit Oostende een grote reputatie bij kopers van oude wijnen op de veiling en worden er voor wijnen van deze bottelaar ook hoge prijzen betaald. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de bottelingen van de Arnhemse firma wijnhandel Robbers en Van den Hoogen, waarvan de kwaliteit door veel liefhebbers van oude wijnen als bedenkelijk wordt ervaren en waarvan de wijnen die op de veiling verschijnen door hen juist worden gemeden.*3
Een scheutje port? Wat was nu het geheim van de bottelingen van Van der Meulen in die tijd? Op de eerste plaats moet de heer Van der Meuten een kenner zijn geweest, die goed kon proeven en bij het selecteren op de chateaux in staat was de beste vaten er uit te pikken. Ongetwijfeld zal hij elk jaar ook een van de eersten zijn geweest die zich bij de chateaux meldde om zijn selectie te maken. Daarnaast was hij een goede bottelaar.
Gefluisterd wordt dat het geheim van de smid bestond uit het toevoegen van een klein scheutje versterkte wijn -port bijvoorbeeld- aan de te bottelen wijn. Een soort liqueur d'expédition derhalve, die de wijn aansterkte en de potentiële houdbaarheid deed toenemen.
Wie zal het zeggen? Feit is dat veel van de bottelingen van Van der Meulen een opmerkelijk lang leven beschoren zijn. Opvallend was tijdens de proeverij wel dat in de serie wijnen uit 1961, die allemaal uit halve flesjes werden geschonken, nogal wat flesverschil te bespeuren was, wat eens te meer bewijst dat proefnotities van wijnen van deze leeftijd altijd met de nodige reserve dienen te worden gelezen.
Aanmerking van De Weinschenker: Dit artikel is uit perswijn nr 6 2002 en een prachtig bewijs van het versnijden, verbeteren of panschen van en met wijnen van de hoogst gewaardeerde wijnproducenten der wereld met namen genoemd.
*1 Het zal wel! Ik lees alle uitgiften van alle "wijn"-bladeren zeer uitvoerig en ook de mededelingen betreffende de Nationale Wijnweek: Ik heb een dergelijke uitnodiging beslist niet gezien. En trouwens met 7 a 8 personen is een fles voldoende.
*2 De heer Jacobs, schrijver van dit artikel, heeft dus willens en wetende de geknoeide wijnen geproefd, wij hadden dan toch de gemaakte kosten geeist!!
*3 Dat Jacobs terzijde de reputatie van wijnhandel Robbers en Van den Hoogen vermeld is uiteraard weer een aantoonbaar bewijs dat vreemdbottelaars zoals de aangesproken firma’s in België en Nederland hun klanten min of meer bedotten en hebben belogen met verstrekken van valse informatie en bedrogen hebben en nog steeds bedriegen met de verkoop van verlengde wijnen.
Niet dat alle Châteaux en andere wijnproducenten deze manier gebruiken om hun voorraden aan te vullen met ongeoorloofde middelen, maar deze bottelaars zijn tenminste indirect te controleren. Immers meer als de zelfs geoogste en bijgekochte wijn is er niet te bottelen.
Maar ja, zolang er wijnkopers zijn, die boven aangeprezen wijnen betalen….
Trouwens dit hele artikel is bijzonder aanmerkelijk, worden hierin toch van "wijnkenners" toestanden openbaart, die eigenlijk in de hoek van criminele verrijking in te sorteren zijn.
™DeWeinschenker2004