Het Australische wijnparadijs verdort.
Reizen met Derk door Derk Bolt
We rijden door de heuvels van de Barossa Valley in het zuiden van Australië. Een paar honderd kilometer verderop moet de man wonen die we zoeken. Het is een mooie rit, maar dat is hier geen uitzondering.
En hoewel het voorjaar net voorzichtig is begonnen, loopt de temmperatuur aangenaam op. De Barossa Vallei is een zeer bekende wijnstreek. Al rijdend kom je vanzelfin een vinologische stemmming. We rijden door de Penfolds-Landerijen, langs de Wolf Blass-wijngaarden en over de glooiende Cawarra-heuvels.
Het kan niet anders of je krijgt een enorme zin in een klein glaasje rood met een verfijnd kaasplankje erbij. Halverwege wordt de verleiding te groot. In Angaston een culinaire tussenstop. Heerlijk.
Overigens valt het me wel op dat de wijnranken er nogal uitgedroogd en mistroostig bijstaan. Ik ben geen expert en natuurlijk is de druivenpluk nog ver weg, maar toch.
Eenmaal de Barossa Valley uit, kom je vrijwel meteen in het 'Riverland'. Het van oorsprong waterrijke gebied rondom de langste rivier van Australië, de Murray River.
Langzamerhand begint ook hier de droogte zich aan je op te dringen. 'Riverland', allemaal mooi en wel, maar eigenlijk zie je alleen maar drooggevallen rivierbeddingen en troosteloos verdorde boompjes.
Vruchtbaar is wel het laatste waaraan je hier denkt.
De streek is rijk aan afstammelingen van emigranten. In de jaren vijftig kwamen ze uit onder andere Duitsland, Engeland en ook Nederland. Op zoek naar een betere toekomst.
Ik krijg de indruk dat die emigranten een hard bestaan hebben geleid. Maar ook een vrijgevochten bestaan.
Baas van je eigen leven. Klinkt goed, maar er is een keerzijde. Dit prachtige wijn- en watergebied lijkt ten dode opgeschreven. Ik ben Nostradamus uiteraard niet, maar dat hier iets fout gaat, kan iedereen zien.
In de gebieden die het water voor de streek leveren, heeft het al twaalf jaar (!) niet fatsoenlijk meer geregend. De hoeveelheid water die men nu per huishouden mag gebruiken, is gereduceerd tot 10 procent van wat het ooit was.
Tuinen worden besproeid met rioolwater. En dat ruik je. Geen druppel wordt gemorst. En als je oppert het grondwater op te pompen, barst iedereen in lachen uit. Dat water is door de chemicaliën die al tientallen jaren in de wijnbouw worden gebruikt zo giftig, dat het onbruikbaar is geworden.
Dit prachtige gebied blijkt een streek op de rand van de totale uitdroging. Het leven wordt er met de dag moeilijker.
Men schat dat de helft van alle wijn- en fruitgebieden dit jaar niet meer besproeid kan worden en dus niets zal opleveren. Dus verdwijnen de banen en wordt de broekriem verder aangehaald.
De bewoners zijn nog steeds trots op hun onafhankelijkheid in het vrije Australië, maar de droogte staat ze tot aan de lippen.
Straks is de laatste druppel hier verdampt en trekt men massaal naar de streek waar het water nog wel stroomt. Tot het ook daar is verdwenen. En dan? Terug naar Europa, hoor je sommigen al fluisteren. Tja ...
Elke ochtend zie je de macabere voorbode van rampspoed langs de kant van de wegen. Dode kangoeroes, groot en klein. Aangereden omdat ze te dichtbij komen in een poging nog iets te eten en drinken te vinden.
Emigranten naar Australië waren destijds dappere avonturiers. Maar het lijkt er op dat, hoe noem je dat met voetbal ook al weer? Oh ja, dat de thuisblijvers uiteindelijk misschien toch gelijk zullen krijgen.
™De Weinschenker2006