Trièren van de oogst is de kwaliteit vrijwaren
Om efficiënt te zijn, moet dit hele gebeuren zo snel mogelijk na de oogst plaatsvinden: ofwel in de wijngaard zelf, ofwel zodra de oogst de kelder bereikt. De snelheid waarmee dit gebeurt, zal negatieve gevolgen beperken.
SELECTIE IN DE WIJNGAARD De trieertafels kunnen aan de rand van de wijngaard geplaatst worden of gemonteerd worden op een remorque. De triage gebeurt dan tussen het plukken van de wijnstokken en het transport in de laadbak. Dit type organisatie wordt vooral toegepast bij manueel oogsten. Eén ploeg verzamelt de trossen en plaatst ze op de trieertafel, waar een tweede ploeg belast is met het sorteren van de oogst.
TRIAGE IN DE KELDER Als men ervoor kiest de oogst te triëren in de kelder, moeten enkele regels gerespecteerd worden:
1) Zo snel mogelijk sorteren na de oogst, zodra de druiven aankomen bij de kelder
2) Brutale transporten vermijden om de oogst niet te verpletteren
3) De oogst maximaal laten uitdruipen om het sorteren te vergemakkelijken en oxidatie te voorkomen.
Met de ontrister kan men niet alleen de risten verwijderen - het vegetaal skelet van de druiventros, Men kan ook de bladeren, de stelen en de ranken scheiden van de geoogste druiven. Ook hier dient gezegd dat niet alle druiventrossen kunnen worden ontrist (bijvoorbeeld die trossen die over geen of minder gezonde druiven beschikken).
Om dit euvel op te lossen moet er nog een sorteertafel worden voorzien voor of na de ontrister.
Met de trieertafel voor de ontrister geplaatst kan men de rotte druiven verwijderen, ofwel deze die onvoldoende rijp door de machine geoogst werden. Men kan ook de fouten van slordige plukkers corrigeren door de slechte druiven uit de oogst te halen na het ontristen.
ER IS SLECHTS ÉÉN DOEL: DE KWALITEIT VAN DE BASISWIJN VERBETEREN.
Het bewaren van vegetale elementen (bladeren, stelen en ranken)verhoogt de mogelijke risico's op grasachtige smaken, die men ongetwijfeld zou terugvinden in de wijn.
Het verwijderen van de druiven en trossen die aangetast werden door de Botrytis cinerea (grijze rotting) of door de zure rotting verdient al onze aandacht. Deze berokkenen immers het meest schade aan de prille oogst.
Grote analytische blunders en gustatieve fouten zijn vaak onomkeerbaar. Zo komt er tijdens de ontwikkeling van de Botrytis een enzym vrij (laccase), dat de buitenkant van de schil afbreekt. De kwetsbare druiven lopen het risico verpletterd toe te komen in de kelders. Een 'rotte oogst' heeft nog vele andere nadelen: de most wordt minder vergistbaar, er treedt kleurverlies op en er ontstaat een muffe schimmelsmaak.
Een wisselende rijpheid is eveneens een bepalende factor, die vaak verwaarloosd wordt door de wijnbouwer. Onrijpe druiventrossen geven een verlaging van de alcoholgraad, een vermindering van de kleurintensiteit, en een verhoging van de aciditeit van de most.
™De Weinschenker1203