De Weinschenker
Wijngaard in de Toscana (Italie)
Artikelen over druivenaanplant, druiven, bescherming, oogsten e.z.v.

Bacteriën en wijn,
Huisdruivenplanten
Druivenplanten III
Rode Druivensoorten
Ampelographie I druivensoorten-algemeen
Ampelographie II druivensoorten van Aghiorgitiko tot Epinette
Ampelographie III druivensoorten van Faberrebe tot Muscadet
Ampelographie IV druivensoorten van Nasco tot Ruländer
Ampelographie V druivensoorten van St. Laurent tot Zweigeld
Ampelographie VI 'De ontelbare aantallen druivensoorten van Paronetto' Ampelographie VII Barbera, Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Carignan, Mueller Thurgau, Rivaner, Pinotage, Sauvignon, Silvaner en Trebbiano
Beelden-Galerie van Druivensoorten
Huisdruivenplanten  In april en mei is het tijd voor de wijnboer om te planten. De druivenstokken, die als stek gekweekt worden en in de “Rebschule” zijn in de laatste zomer sterk gegroet en worden nu vanuit de winterslaap direct in de natuur gezet. Hierbij let men op krachtige en stevige wortels aan de onderzijde en op een of twee ogen (bladknopen) aan de entkop. Deze entkop (Pfropfkopf) is tegen uitdroging met paraffine geïsoleerd. Hier ontluiken in korte tijd de jonge scheuten.
Elke wijnliefhebber heeft haast de wens een of enkele druivenstokken in zijn tuin te zetten. Aangezien wij alle jaren weer vragen naar druivenplanten ontvangen bieden wij enkele planten te koop aan. De druivenplanten, die wij zelfs ook aan huis gezet hebben, zijn van een ‘interspecifische’ soort, die niet gespoten moeten worden tegen aanvallen van ongedierte en schimmels.
De beste plantplaats voor deze plant is in van de zon goed te bereiken plaatsen. Ook raad ik aan in overweging te nemen, dat rode druivensoorten in de herfst kleuren achterlaten aan de muur. Ik beveel dan ook aan om voor huismuren witte-druivensoorten te kiezen. Er zijn twee soorten planten (met verschillende druivensoorten):
de eerste is alleen in het najaar tot midden november te planten en is voor 6 € per 12 planten te koop.
druivenstokken-aanplant
De tweede is het hele jaar door te planten en wordt geleverd ij een plastiek pot met aarde.
Deze planten zijn voor 12,80 € (incl. transport! en hoe meer, hoe goedkoper) te bestellen bij De Weinschenker en worden zo snel mogelijk afgeleverd (op afspraak).

Druivenplanten III  Andere Wein-Länder, andere Wachstums-Sitten: Reben gedeihen nicht wie sie wollen, sondern wie die Winzer sie ziehen.
Wijnregio's in de wereld
Warum die einen die Reben nahe am Boden gedeihen lassen und die anderen die Laubwand mannshoch züchten, lesen Sie hier:
Angeblich besagt ein altes Sprichwort: »Man kann nur guten Wein machen, wenn die Reben leiden und der Winzer glücklich ist«. Gemeint ist damit, dass sich die Reben keinesfalls frei entfalten dürfen, wie es ihnen die Natur ermöglichen würde, sondern dass sie in Form geschnitten und gebogen werden müssen, damit sie optimale Trauben liefern.
Die Erziehung der Reben beinhaltet also ihre »körperliche Ertüchtigung«, die Eingrenzung ihres Wachstums und die Formung ihrer Wuchsrichtung. In den deutschen Anbaugebieten heißt das zum Beispiel, dass die Reben wie die Zinnsoldaten in 'Reih und Glied stehen, aufrecht, schmal und hoch, mit der sogenannten »Spalier-Erziehung« in einen fest stehenden Drahtrahmen hinein erzogen. Es gibt hierfür nicht nur arbeitstechnische und ökonomische, sondern auch ökologische Gründe. Eine wild gewachsene oder verwilderte Rebe wächst als Busch, sie wächst nicht nur in die Breite, sondern vor allem auch in Bodennähe, wenn sie nichts zum Hochranken findet. In unserem gemäßigten und besonders im Frühjahr und Herbst feuchten Klima führt diese Bodennähe unweigerlich zu Pilzwachstum.
Das heißt: Bei allen naturbelassenen Reben würde zahlreicher Pilzbefall in kürzester Zeit den Ertrag und die Qualität der Trauben reduzieren, es sei denn, der Winzer würde massiv chemischen Pflanzenschutz betreiben.
Somit ist die Rebgesundheit ein wichtiger Grund für die bodenferne, hohe Erziehung der Reben in Deutschland und die Einsparung von gesundheitserhaltenden Spritzmitteln ein weiterer, damit verknüpfter Grund. Um die Pilzgefahr allerdings auch in der hohen Laubwand zu minimieren, müssen die Rebtriebe gegen Ende des Winters so gebogen werden, dass die neuen Triebe gleichmäßig verteilt und ohne Verdichtungen wachsen.
druivenstokken in Chili
Deshalb werden beim Rebschnitt alle alten Triebe rausgeschnitten bis auf ein beziehungsweise maximaal zwei Ruten (so genanntes »Fruchtholz«), die anschließend in dem Drahtrahmen fest gebunden werden.
Wie lang das jeweilige Fruchtholz allerdings ist und wie es dann im Drahtrahmen eingebunden (»gebogen«) wird, hängt von mehreren Faktoren ab: Für jede Rebsorte gibt es eine bestimmte Knospenanzahl (»Augenzahl«) pro Quadratmeter, damit die Rebe qualitativ hochwertige Trauben liefert, da aus jedem Auge meistens ein Frucht tragender Trieb wächst.
Zum Beispiel solle Riesling bei gutem Boden auf fünf bis sechs Augen pro Quadratmeter angeschnitten werden, bei schlechten Anlagen dürfen es auch bis zu acht Augen sein, um optimales Lesegut zu erzielen.
Wer mehr Knospen dranlässt, riskiert schlechtere Traubenqualität, da sich die Produktivität eines Weinstockes auf mehr Trauben verteilen müsste.
Da jede Rebanlage ihre eigene Pflanzdichte hat und der Standraum einer Rebe im Extrem zwischen 1,5 und 4,5 Quadratmeter liegen kann, müssen in den eng bepflanzten Weinbergen natürlich entsprechend weniger Augen pro Rebe belassen werden als in den weiträumigen Anlagen.
In Abhängigkeit davon und den jeweiligen Umweltgegebenheiten wird das Fruchtholz dann entsprechend kurz oder lang geschnitten und anschließend gebogen: Riesling-Fruchtruten werden hierzulande zum Beispiel vom Stamm weggehend ganz flach auf den nächsten Draht gebunden (»Flachbogen«) oder erst hoch und dann mehr oder weniger schräg wieder nach unten gebogen, sodass sie einen länglichen Bogen formen (»Viertelbogen« oder »Pendelbogen« beziehungsweise »Halbbogen«).
An der Mosel sieht man noch öfter einen »Ganzbogen«, bei dem die Fruchtruten an den Stamm zurückgebogen werden. Dort werden die Reben allerdings auch einzeln an je einem Pfahl hochgezogen (»Pfahlerziehung«) ohne einen unterstützenden Drahtrahmen, damit die steilen Rebanlagen von allen Seiten zugänglich sind. Dabei eignet sich jedoch nicht jede Rebsorte für jede Erziehung gleich gut: Gewürztraminer ist zum Beispiel an seinen stammnahen Augen unfruchtbar, sodass seine Fruchtruten keinesfalls als kurze Flachbogen erzogen werden sollten. binden van druivenranken
Müller-Thurgau ist dagegen sehr fruchtbar, sodass diese Sorte auch kurze Fruchtruten verträgt beziehungsweise sogar besser gedeiht als mit langen Ruten.
Eine evenals vermehrt angewandte, aufrechte Erziehungsart ist der sogenannte »Kordon«, der besonders bei weiten Stockabständen zum Einsatz kommt: Links und/oder rechts vom Rebstock wird über Jahre ein dicker, langer »Kordonarm« erzogen, auf dessen Oberseite jeden Winter mehrere kurze Triebe mit jeweils zwei bis drei Augen geschnitten werden.
An diesen kurzen »Zapfen« erwachsen im Sommer dann die Trauben tragenden Triebe. Beim Kordon müssen also lediglich im Winter Zapfen geschnitten werden. Die anschließende Biegearbeit wie bei den genannten Bogenerziehungen entfällt. Deshalb setzt sich diese Arbeit sparende Erziehungsart bei geeigneten Rebsorten wie Spätburgunder, Riesling oder Weißburgunder immer mehr durch. Jdoch müssen im Frühsommer wie bei allen Spaliererziehungen die gewachsenen Triebe nach oben in den Drahtrahmen hineingeheftet werden, damit sie nicht nach unten wachsen oder später unter der Traubenlast abbrechen.
Zusammengefasst wird also in Deutschland erst seit Mitte des 20. Jahrhunderts, als die industrielle Drahtfertigung die bodenferne Spaliererziehung kostengünstig ermöglichte, viel geschnitten und gebogen, bis die Reben sauber in Reih und Glied stehen.
Wer jetzt allerdings schon einmal in Frankreich Weinberge gesehen hat, fragt sich natürlich sofort: "Muss das hier so sein? Die Franzosen machen doch auch super Weine und lassen ihre Reben dafür am Boden vor sich hin wachsen." Ganz so einfach ist es jedoch auch dort nicht. Die Reben wachsen zwar relativ nahe am Boden, was die zusätzliche Nutzung der Bodenwärme bei der Traubenreife ermöglicht.
Sie müssen aber ebenfalls jeden Winter sehr stark zurück geschnitten werden, bis sie eine bestimmte, qualitätsoptimierende Form haben. Im einfachsten Fall ist es die so genannte
"Gobelet"-Erziehung, die in den meisten südlichen Ländern weit verbreitet ist und bereits bei den Römern als "becherförmige" Erziehung angewandt wurde.
Hierfür werden die Reben mit einem niedrigen Stamm erzogen, sodass sie ohne Unterstützung wachsen können, und am Kopf des Rebstammes Zapfen geschnitten, sodass die Triebe anfangs wie ein Becher nach oben wachsen und sich später zum Boden hin senken.
Es entsteht also keine zweidimensionale Laubwand, sondern ein dreidimensionaler »Laubtrichter«, der eine weiträumigere Laubverteilung ermöglicht.
Allerdings ist bereits der Rückschnitt wegen der Bodennähe wesentlich anstrengender für den Winzer als bei der hohen Spaliererziehung, wo die zu schneidenden Triebe genau in Arbeitshöhe sind. Gleichzeitig wird gerade in Frankreich ein hoher Aufwand für die Bodenbearbeitung betrieben, um eine unnötige Verdunstung des Bodens zu verhindern.
Gobelet-Erziehung
Das »Einfach-so- vor-sich-hinwachsen«, wie es für den Laien vielleicht auf den ersten Blick in manch südländischen buschförmigen Rebanlagen aussehen mag, ist also kein natürlicher Wachstumszufall, sondern eine bewusste, kontrollierte und den natürlichen Gegebenheiten angepasste Reberziehung.
Zusätzlich gibt es gerade in Frankreich für jedes Gebiet genaue Vorschriften, welche Reben wo zu pflanzen und wie zu erziehen sind. Die AOC- Regeln für die Champagne schreiben zum Beispiel für den Chardonnay eine andere Erziehung vor wie für Pinot Noir oder Pinot Meunier, die alle drei für die Champagner-Herstellung gebraucht werden. Der Winzer ist also letztlich streng in einen teilweise sehr komplizierten Weinbau eingebunden, um die gebietstypische Qualitätsbezeichnung hinterher auf seine Flaschen schreiben zu dürfen.
Professor Hannes Schultz von der Forschungsanstalt Geisenheim, der drei Jahre in Frankreich arbeitete, berichtet, dass es verschiedenen Winzern einer Winzergemeinde bei Meursault im Burgund vergangenes Jahr verboten wurde, die seit über zehn jahren im Versuch als »Lyra« (hohes Erziehungssystem mit V-förmiger Laubwand) erzogenen Reben weiter so zu erhalten, wenn sie nicht ihre Grand-Cru Bezeichnung verlieren wollten. »Die Winzer müssen deshalb wieder zu der im Burgund zugelassenen niedrigen Spaliererziehung mit Guyot-Schnitt, das heißt mit besonders kurzen Fruchtruten, oder die erlaubte Kordonerziehung zurückkehren, wenn sie weiterhin Grand Cru auf ihre Etiketten schreiben wollen«, erläutert Hannes Schultz. »Dass eine neue, erprobte Reberziehung in die AOC- Regeln mit aufgenommen wird, kommt so gut wie nie vor.« californische lyrah erziehung
Ganz anders sieht es dagegen in den Weinbauländern der Neuen Welt aus: In Kalifornien findet man heutzutage kaum noch Gobelet.
Nach einer in vielen Weinregionen Kaliforniens durch die Reblaus erzwungenen Komplett-Erneuerung der Rebanlagen wird nun auch das traditionele »California T« -ein Kordon, bei dem die Fruchtruten links und rechts circa 20 Zentimeter über dem Kordonarm über Drähte gelegt werden, um wie Vorhänge nach unten zu wachsen- von verschiedenen, den jeweiligen natürlichen gegebenheiten optimal angepassten Erziehungen abgelöst. Lyra-Erziehung ist in Napa (führendes Weinbaugebiet Kaliforniens) geradezu 'in'.
Ich konnte letztes Jahr sogar einige asymmetrische Lyra-Anlagen sehen, bei denen ein Schenkel des Laubwand-V's höher erzogen wurde, um den anderen Schenkel zu beschatten, da Sonnenbrand ein immer stärkeres Problem im Weinbau wird«, erzählt Hannes Schultz begeistert von der Innovationsbereitschaft der Kalifornier. »Es werden sogar teilweise bis zu drei verschiedene Rebunterlagen in einem Weinberg verwendet, um den jeweiligen Bodentypen zum Beispiel an einem Hang gerecht zu werden«, berichtet er vom Optimierungs-Engagement der kalifornischen Winzer.
Dabei ist aber klar, dass solcher Aufwand nur bei kostengünstigem Arbeitseinsatz und entsprechendem Renominée sowie Preis der resultierenden Weine möglich ist. Die Australier haben bei der Kosten- und Qualitätsoptimierung einen anderen Weg gefunden, den Hannes Schultz seit einigen Jahren für die hiesige Anwendung erforscht: Sie haben großzügige Weitraumanlagen erstellt, die gut mit großen Traktoren zu befahren sind, und einen so genannten »Minimalschnitt« oder gar »Nichtschnitt« eingeführt, der insgesamt einen sehr geringen Arbeitseinsatz erfordert.
Diese Erziehungsart führt bei hohem Stamm zu einer hohen, buschartigen dreidimensionalen Laubwand, die höchstens einmal im jahr (meistens nur alle zwei bis drei jahre) maschinell beidseitig mit Balkenmessern am Traktor zügig abgeschnitten wird.
Die Trauben werden durch diese Erziehung zu johannisbeerartigen Rispen mit äußerst aromaintensiven, bei roten Sorten farbkräftigen Beeren. Dr. Oliver Schmidt, der bis vor kurzem in Australien als Oenologe gearbeitet hat, bringt es mit wenigen Worten auf den Punkt: »Lohn ist teuer, Mechanisierung ist deshalb immer notwendig, und ohne Traktor geht nichts.
Aber es gibt hier nichts, was es nicht gibt«, räumt Oliver Schmidt dennoch ein. »Man sieht viele Spielarten für die senkrechte Laubwand-Erziehung. Aber der maschinelle Vorschnitt spart viele Arbeitsstunden, sodass die dafür geeignete Kordon-Erziehung weit verbreitet ist.«
Ganz anders entwickelte sich die Reberziehung im aufwärtsstrebenden Chile, wo Oliver ebenso tätig war: »Arbeitskräfte kosten in Chile so gut wie nichts, weshalb hier sehr viel Handarbeit geleistet wird.
Früher war deshalb oft eine Art Pergola- Erziehung üblich, die ein hohes Laubdach bildet, das die Trauben im eigenen Schatten wachsen lässt, aber eine aufwändige Handarbeit über Kopf erfordert«, erklärt Oliver Schmidt. Heute ist in Chile eine weiträumige Spaliererziehung weit verbreitet, die aus Kostengründen immer noch viel von Hand bearbeitet wird. Wenige Qualitätsbetriebe leisten sich echte Facharbeiter, die zum Beispiel die komplizierte »Scott Henry«- Erziehung beherrschen, um an den extrem wüchsigen Orten das schnell verdichtende Laub in den Griff zu bekommen.
Um an der weitweiten Qualitäts-Weinspitze weiterhin dabei zu sein, haben auch die italienischen Winzer in den letzten Jahren vielfach ihre Reberziehung umgestellt. Früher hieß es auch in Italien, dass viel Ernte auf wenig Land eingebracht werden muss, sodass die Weinreben an Olivenbäumen hochrankten, unter denen noch Kartoffeln oder Tomaten angepflanzt wurden, oder - wie man es in Norditalien manchmal noch sehen kann - als Pergola, also als hohes Laubdach, erzogen wurden, wobei jede einzelne Rebe viel Trauben liefert, aber von geringerer Qualität. kordon erziehung
Im Chianti-Gebiet war meistens die Umkehrerziehung zu finden, bei der die Triebe aus Kordonarmen wie Vorhänge nach unten erzogen werden, ebenso wie im Friaul. Allerdings wurde schon vor Jahren vielfach auf Spaliererziehung mit engeren Rebpflanzungen oder die niedrigén Erziehungsarten mit engem Standraum umgestellt, damit die einzelne Rebe weniger Trauben, diese jedoch mit höherer Qualität bringt, und bei niedriger Erziehung die Bodenwärme zusätzlich genutzt werden kann.
Die Australier lassen die reben wild wachsen  Die Länder unterscheiden sich also nicht nur in den Reberziehungsarten vielfach voneinander, sondern auch die Gründe dafür liegen oftmals weit auseinander, wobei die Weinqualität überall das oberste Ziel der Reberziehung sein sollte: Tradition und gesetzliche Vorschrift (Frankreich), Nutzung der Bodenwärme (niedrige Erziehungen in verschiedenen Ländern, qualitatives Vorbild Frankreich), Vermeidung von Pilzbefall (Spaliererziehung mit hohem Stamm, vor allem in feuchteren Klimaten wie Deutschland), optimale Nutzung der Sonneneinstrahlung (Spaliererziehung mit hoher Laubwand wie in Deutschland oder dreidimensionale Laubwände, zum Beispiel durch Lyra, neue Optimierungen in Kalifornien).
Auch die Einsparung von umweltbelastenden Spritzmitteln (exakt abgegrenzte und gut durchlüftete Laubwände, zum Beispiel Spalier, besonders in Deutschland ökologischere Version) spielt eine ernst zu nehmende Rolle, ebenso die Beschattung der Trauben bei zuviel Sonne (zum Beispiel Pergola-Erziehung: Italien, oder asymmetrische Lyra: Kaliforinien) einfache Arbeitsweise (höhere Erziehungsarten in Arbeitshöhe, zum Beispiel Spalier), bevorzugter Maschineneinsatz (Minimalschnitt: Vorreiter Australien) oder bevorzugter Arbeitskräfte-Einsatz zum Kostensparen (Beispiel Chile).

Rode Druivensoorten  (een korte weerspiegeling van de rode druivensoorten in de wereld)
Dat hadden Mao en Karl Marx zich niet kunnen dromen: Rood is In! Bij de wijn, dat wel. De vraag laat reeds jaren een klimmende lijn zien en de wijnbouwer plant, indien geplant moet worden meestal rode druivensoorten. Hoe kan men zich in deze »rode zee« nog oriënteren? Probeert U het eens met »Ampelo-Geografie«. Ampelografie noemt de vakman de studie van de druivensoorten (misschien ook omdat ze in groen, rood en geel te vinden zijn?). En Geografie? Gelijke soorten, verschillende wijnen Ook zijn er ongelofelijk vele soorten in bijna alle landen op de wereldbol, zo zijn voor ieder oorsprongsland heel typische druivensoorten geëvolueerd met een of twee soorten, die de landbetrokken klimatische toestand het meest wijn-cultureel aangeven. Dat moeten niet direct de druivensoorten zijn met het grootste landaandeel.
Cabernet Sauvignon  De Cabernet Sauvignon is bijvoorbeeld in Chile zeer veel aangebouwd, toch is als dé druivensoort met wereldfaam niet typisch voor dit land. De pas geleden geïdentificeerde Carmenère daarentegen is haast alleen in Chile aan te treffen en vertegenwoordigt dit land op bijzondere wijze. Het maakt veel plezier een keer op deze aparte manierde »rode wijnwereld« te proeven..
Tijdens een zeer omvangrijke proeverij in verband met de ProWein 2001 zijn om de 1000 vertegenwoordigers van deze soorten gekeurd: een uitstekende gelegenheid om de landen te vergelijken.
Natuurlijk zijn wijnen gevinificeerd van meer dan een soort niet in aanmerking gekomen. Dat is sinds de oprichting van De Weinschenker steeds het hoogste kwaliteitskenmerk geweest in ons assortiment. Wijnen zoals Bordeaux, Chianti, Cháteauneuf-du-Pape, om maar enkele te noemen.
Cabernet Sauvignon
Maar, en dat is toch merkwaardig, wij bij De Weinschenker hebben ook deze oh, zo typische wijnen als solo wijnen te leveren.
Maar verder met het artikel: Ook de wereldomvattende druivensoort Cabernet Sauvignon is deze keer niet van de partij. Uiteraard staan U ook nog alle »autochtone« druivensoorten te wachten, die in enkele heel aparte landen of regio’s aangeplant zijn of ook de heel »oude soorten«.
In het begin is het zeker voldoende twee dozijn van de belangrijkste soorten aan te geven. De volgende stap is mogelijk het vergelijken van wijnen uit verschillende landen, maar gemaakt van dezelfde druivensoort. (bij De Weinschenker trouwens dagelijkse kost en voor de geïnteresseerde wijnliefhebber te realiseren tijdens proeverijen op beursen e.d.)
De Spätburgunder smaakt onder anderen in Deutschland en Frankrijk volledig afwijkend; Shiraz groeit aan de Rhône en in Australië.
Spätburgunder
Starten wij de wijnzwerftocht in Deutschland. Er waren enorm veel Duitse deelnemers, die een van hun gevinificeerde Spätburgunder of Dornfelder ingestuurd hadden. Nog groter was de verbazing over de kwaliteiten.
Dat een Spätburgunder!! zelfs de »top drie« haalde, was een sensatie. De Spätburgunder is van de rode wijnen qua aanplant niet alleen de nummer 1, maar heeft ook zijn naam als koning van de rode druivensoorten: de belangrijkste aanbouwgebieden zijn de Ahr, de Pfalz en Baden; in Rheinhessen en in de Rheingau groeit hij ook.
Het is een veeleisende plant, de elegante, met geuren van kersen of fijn leer en sappig smakende wijnen produceert. Veelijzend omdat de druif een klimatische speciale aanbouwsituatie nodig heeft: niet te heet! En de beste gronden. Daarom zijn in mediterraan-hete regio’s haast geen Pinot Noir te vinden en zij reageren uiterst gevoelig op fouten in de en bij de vinificatie. Bovendien alleen lage oogstopbrengst garandeert hoge kwaliteiten.
Hij was bovendien niet van een van de bekende top wijnhuizen, maar van de »Vier Jahreszeiten Winzern«, een Genossenschaft uit de Pfalz. Omdat deze en andere wijnen van ons al jaren geleverd worden ook voor De Weinschenker een zeer plezierige verrassing.
De Dornfelder is de »lelijke eend«, dat zich in de laatste jaren tot de bekende en zeer passabele »zwaan« bij de rode wijnen is geworden. Hij werd 1956 uit de soorten Helfenstein en Herold gekweekt en was dankzij zijn pittige bijzonder donkere kleur het meest gebruikt om andere rode wijnen een mooier rood te geven. In de Pfalz werd hij steeds meer geaccepteerd en is vandaag veel gevinificeerd als hooggewaardeerde Dornfelder, die in barrique’s uitgebouwd worden. Dornfelder
De zwarte wijnen geuren verleidelijk naar aalbessen, hebben weinig tannines maar karaktervolle fruitsmaken. Sommigen vinden ze te opdringend, te »jamig«. In de proeverij waren veel elegante en dus niet van het type fruitbom.
Ook in Oostenrijk zijn er Spätburgunder, toch is de palet rijk aan andere soorten zoals Blaufränkisch (Lemberger) en St. Laurent. De Blaue Zweigelt geldt als typisch Oostenrijkse soort; hij is een kweek uit Blaufränkisch en St. Laurent (1922 in Klosterneuburg) een soort kwintessens van de hiervoor genoemden. De wijnen zijn fruitig (kersen) en sappig en met voldoende diepte, om niet te eenvoudig en simpel te blijken. Ondanks dat de druivensoort hoge Blauer Zweigelt Oostenrijk kwantiteiten bereikt en ook »süffige Heurigen-Weinchen« levert, zijn inde top karakters te vinden, die ferme structuur met imponerende elegantie verbindt.
In Frankrijk heet de Spätburgunder Pinot Noir, er is daar een aparte klasse.
Bourgogne produceert wel de Bourgogne produceert wel de beroemdste vertegenwoordigers. Het milde klimaat tussen Dijon en Mácon en de voortreffelijke hangsituatie aan de Cóte d'Or scheppen ideale toestanden. Hoe veelijzend de soort is, kan men aan het opmerkelijke verschil waarnemen aan de betere soorten en de iets minder goed gelegen wijngaarden: van de Grand Cru via de Premier Cru tot de tegenhangers , de »generische« Bourgogne -soms alleen maar afgescheiden middels een muur of een paar meters hoogteverschil. Men kan de verschillen duidelijk smaken.Een verbazende dichtheid en complexiteit is kenmerkend voor rode Bourgogne. Pinot Noir - Blauer Zweigelt
Sommige top-wijnbouwers bereiken met hun beste Crus waarlijk ongeëvenaarde klasse: aromen en geuren van fijn leer, hout, kruiden, kersen en teer inclusieve een groot rijpingspotentieel.
Ook velen van de »kleinere« appellaties, dus de alomvattende Cótes de Beaune of Cótes de Nuits behoren met hun eigen fruitige geuren en sap tot de fijnsten wat met Pinot Noir te maken is. De tweede belangrijkste druivensoort van Frankrijk, die te proeven was, is de Syrah, de in de appellatie van de noordelijke Rhône - Cóte-Rótie, Cornas, Hêrmitage en Crozes-Hêrmitage – legendarische kruidig-concentreerde gewassen produceert.
Dicht en intensief duid de druif haar natuurlijke kracht en vaak strenge »masculiene« kwaliteiten aan: animalische composities, vaste pittige tannines, peperige kruidigheid.
In Italië zijn praktisch alle grote druivensoorten van deze wereld aanwezig -vanaf Cabernet Sauvignon, die sommige »Top- Toskaners« tot internationale Stilistiek geholpen heeft, via de Merlot tot de Pinot Noir, die in Zuid-Tirol bijzondere gewassen laat groeien.
Naast de in enkele gebieden inheemse soorten zoals Lagrein (Zuid-Tirol), Teroldego en Marzemino (Trentino) of ook Corvina, uit welke de Veneto-Wijnen Amarone en Valpolicella gevinificeerd worden, beheersen twee soorten de Rode-wijn-scène: Sangiovese en Nebbiolo. Aangezien in Italie wijnen
Nebbiolo Piemonte Italie
traditioneel al snel genoemd worden naar de betreffende aanbouwregio en niet naar de druivensoort en bovendien vaak met andere druivensoorten als cuvée gevinificeerd worden, zijn de namen lang niet alle wijnfans bekend.
Barolo, genoemd net als het stadje in Piemonte en Barbaresco zijn de klassieke Nebbiolo’s. De soort gedijt in de mistig verborgen hangen heuvels in de Piemonte, de Langhe,tot op een hoogde van 450 meter levend: zeer veel tannine, dus looizuurrijke en geconcentreerde wijnen met zeer hoog rijppotentiaal. De wijnen rusten traditioneel minstens drie jaren in houten vaten of barrique’s voor dat ze op de markt komen.
Goede Barolo-wijnen uit grote jaargangen kunnen meerdere deceniums opgeslagen worden en blijven krachtig en zonder hun elegantie te verliezen.
De naar een dorp genoemde Barbaresco is ook van de Nebbiolo gemaakt en draagt pas sinds 1894 een eigen naam; hij is de »kleine broer« van de Barolo, ook meestal iets goedkoper, maar van top-wijnbouwers met name Angelo Gaja of Bruno Giacosa laten zien, dat een Barbaresco tot de edelste gewassen gerekend kan worden (twee jaren minstens rijpen).
Marzemino
De robuuste Sangiovese-Rebe is de klassieke soort in de Toscane, maar zij groeit ook in bijna alle andere zuidelijke aanbouwregio’s .
Het »Bloed Jupiters« steekt in de Chianti, die traditioneel als Cuvée gevinificeerd word (100 procent Sangiovese is jongstleden bij de Chianti Classico toegestaan) en in de Vino Nobile di Montepulciano (minstens 60 procent), toch laat de Sangiovese zijn uniek potentiaal zien in de Toskaanse Brunello di Montalcino, dewijn, die uitsluitend van deze druivensoort gemaakt is. Sangiovese-wijnen rijpen langzamer en zijn pas na een paar jaren überhaupt te accepteren.
Spanje heeft met de Tempranillo het pendant tot de grote krachtjongens van de wereld.
»Spaanse contra op Cabernet Sauvignon«, zo als de schrijfster Jancis Robinson meent. Naast de Garnacha is er de Rioja.
In de buurregio Ribera del Duero heeft hij –bovendien apart gevinificeerd- de grote klasse bereikt van Bordeaux-soorten Cabernet Sauvignon en Merlot.
In Ribera del Duero noemt men ze Tinto Fino, in andere streken weer Tinta del Pais. De eigenlijke naam is afkomstig van haar vermogen om vroeg te rijpen.
Tempranillo Spanje
De wijnen zijn diep in kleur en geur, herinneren aan fijn leer en rode bessen en zijn voortreffelijk geschikt voor de rijping in barrique’s. In bijna alle Spaanse aanbouwregio’s geeft de Tempranillo de wijnen kracht, concentratie en karakter en Priorato, Toro, Valdepeñas of Navarra verdanken de uitzonderlijke hoge kwaliteiten juist dit druivenras.
De tegenhanger van de looizuurrijke en langlevende Cabernet Sauvignon is de Merlot, die ook behalve in het Bordeauxgebied overal in de wereld gedijt en vele vrienden heeft gevonden.
Merlot Bordeaux
Merlot -de naam is waarschijnlijk afgeleid van de merel (fr. merle), die graag de zoete bessen verorbert –bewijst zich met grotere fruitsmaken en zachtere looizuren, is vol, ronder, vaak met geuren van pruimen en compote samen met krachtige fruitnuancen.
Er zijn Chileense wijnen met bijzondere kwaliteiten te proeven: zeer zuivere aromen en decente, perfect gemaakte barrique’s. Merlot groeit ook in enkel minder bekende Europese landen zoals Bulgarije en Roemenië. Daar zijn oude wijnbouwtraditities, die echter op moment weer of nog in opbouw of in de modernisering steken.
Deze wijnen zijn jammer genoeg niet serieus te handelen omdat de constante garantie van kwaliteit ontbreekt. Enkele grote investeerders zijn ongekend doelgericht bezig dat in de nabije toekomst te veranderen.
Een zeer goede Merlot-bolwerk is ook het Tessin.
Chile, het oorsprongsland van veel goed gemaakte in prijs voordelige Cabernet en Merlot, heeft met de Carmenère eindelijk een wijn-identiteit gevonden.
De soort werd ondanks dat zij veel eerder rijpt, lange tijd als Merlot gezien.
Zij is afkomstig uit de Bordeaux, (omdat zij snel verruizelt is zij daar echter niet meer serieus in de aanplant) en pas tien jaar geleden hebben onderzoekers de identiteit aangetoond.
Zij word nu meestal apart gevinificeerd. De wijnen zijn ongeslepener dan de »gepolijste« Merlot, haast ruw en zeer vol.
Deze wijnen zijn nog sporadig te verkrijgen, maar uiteraard wel bij De Weinschenker.
Met de Malbec heeft Argentinië zijn Rode-Wijn-Type, ondanks dat er natuurlijk ook Merlot en Cabernet gedijen. Malbec is een oude Franse soort (»Cot«).
De Argentijnse Malbec is niet zo diepblauw als de »zwarte wijn« uit het Franse Cahors (daar heet deze soort Auxerrois). Naast een machtige tanninestructuur heeft hij pittige, soms aan kruiden herinnerde geuren en smaken.
In barrique’s gevinificeerd heeft een goede Malbec een volle en toch verrassende zachte body.
Malbec
Voor Australië staat de Shiraz: Kruidige, krachtige aromen van rode en zwarte bessen.
Viooltjes en drop zijn de kenmerken van een ware cultus vormende druivensappen uit het hete Barossa Valley en de andere wijnaanbouwgebieden van de Down Under.
De Shiraz heeft in hitte en zon van het Vijfde Continent een bijzondere carrière gestart. Zij is de druif voor de beste wijnen van Australië, (Jammer ook met flink gestegen prijzen).
shiraz of syrah argentinie
Op kruidigheid en karakter zetten ook de Californiërs met hun Zinfandel, een uit Sicilië of Kroatië stammende druivensoort. (de Italianen bewezen onlangs dat de Zinfandel absoluut gelijk is aan de Primetivo, de bij hun al langer geoogst wordt dan Amerika ontdekt is!). Amerikanen willen het zacht en geconcentreerd: dat is de Zinfandel.
De forse jamsmaken, die tientallen jaren geleden typisch waren voor Californische wijnen, zijn uit de tijd, toch vele »Zins« ondergingen verdraaiingen tot 14 procent.Deze zijn fantastisch te genieten bij een echte Californische barbecue. Bijna alle druivensoorten in Overzee hebben hun oorsprong in de Oude Wereld.
Zinfandel Californie USA
Zo niet de Zuid-Afrikaanse Pinotage, een 1925 in Stellenbosch gekweekte kruising van Pinot Noir en de aan het Kaap »Hermetage« genoemde Cinsaut.
De wijnen zijn krachtiger als Pinot Noir, bewijzen hun familiebanden duidelijk met fruitigheid en de zuren. Deze Pinotages puur zijn Zuid-Afrika op zijn best.

Proost   Zum Wohle   Prosit   Salute   Cherio   Sante
Wijn-Flessenpost naar De Weinschenker
™De Weinschenker2004